Zaterdagochtend zijn we om 7 uur met een taxi richting de opstapplaats van de jeep gegaan. Daar hebben we afscheid van Madan genomen (tijdelijk dan, want we gaan daar nog wel weer heen wanneer we weer terug in Kathmandu komen). Vervolgens moesten we nog even wachten tot onze jeepchauffeur genoeg mensen had om met hem mee te gaan voordat we konden gaan. Toen we eindelijk reden.

De jeeptocht was een hele ervaring! We begonnen de rit met soort van Nepalese 538 muziek en we eindigden de rit met de meer traditionele Nepese muziek. Bij elke bocht werd er hard getoeterd om de eventuele tegenliggers te waarschuwen. Verder was het uitzicht door de bergen echt supermooi. Onze chauffeur had de gang er goed in, dat er mensen voor en achterin moesten overgeven maakte denk ik niks uit.. daar waren de raampjes voor. Gelukkig hebben we hier zelf geen last van gehad.

Rond de middag kwamen we aan in Hetauda en hebben we Laxmi bericht gedaan dat we gearriveerd waren. Zij had bruiloft van 2 nichtjes (van 9 en 11 jaar oud!) samen met nog 82 andere meisjes van ongeveer die leeftijd of zelfs nog jonger uit dezelfde kaste. Hindoeïstische meisjes trouwen namelijk 3 keer: de eerste keer met de aarde, de tweede keer met de zon en de derde keer met een man.
We hebben eerst even ergens gegeten en zijn daarna met Laxmi meegegaan naar de bruiloft. Daar waren ze nog druk bezig met allerlei rituelen die bij de bruiloft horen. We zijn hier een poosje wezen kijken en daarna naar het huis van Bim, een lid van NEST, gegaan. Naomi achterop de motor en Michiel en ik in een tempu, een minitaxi waar je gebukt in moest zitten omdat je anders je hoofd zou stoten. Vanaf daar was het nog een klein stukje naar het huis van Laxmi en ben ik achterop de motor gegaan en de anderen lopend met Pratit. Hij gaat ons misschien de eerste weken als tolk begeleiden op de scholen, omdat hij aardig goed Engels kan.

Daar aangekomen werden we welkom geheten in ons nieuwe huis voor de komende tijd en hebben we kennis gemaakt met onze nieuwe ‘familie'. Haar broer, schoonzus en neefje wonen hier ook, maar zij kunnen geen Engels. Baboe, het neefje, noemt Naomi en mij ‘aunty' dus ik heb mijn eerste tantezeggertje in Nepal wonen.:p We wonen hier mooi rustig en vrij, een beetje net als thuis alleen dan met wat bergen op de achtergrond!

's Avonds hebben we eerst wat gegeten, hebben een spelletje gedaan met Pratit en daarna zijn we met z'n allen naar de getrouwde nichtjes gegaan, waar we nóg meer rituelen hebben gezien en ook nog weer hebben gegeten.

Mijn nummer hier is: +9779818814193. Jullie mogen proberen te smsen, zelf heb ik in Kathmandu een paar mensen geprobeerd te smsen, maar het is alleen naar Remco gelukt en hij kon dan weer niet terug sturen dus het werkt nog niet echt optimaal.

Misschien koop ik hier nog wel een ander sim-kaartje omdat dat nog weer goedkoper schijnt te zijn en het bereik ook beter is, maar dat horen jullie van me wanneer ik een nieuw nummer heb.

Internet moest nog geïnstalleerd worden, ze hebben een nieuwe router. Eerst lukte dit niet, maar nu hebben we wel internet, alleen wel met een kabeltje dus ik ben benieuwd wanneer en of we nog draadloos internet krijgen!

Het is hier wat warmer dan in Kathmandu en 's nachts dus ook niet zo koud dus dat is wel fijn. Ik hoef niet meer met een dikke stapel dekens over me heen te slapen, dus die gebruik ik nu maar als matras want het bed is niet heel comfortabel. Maar ik heb er tot nu toe goed op kunnen slapen dus daar gaat het om!

Morgen is er een toernooi met onder andere volleybal, dus daar gaan we kijken en ik denk dat we dinsdag een begin maken met de kennismaking op de verschillende scholen waar we les gaan geven.

Echt leuk trouwens om alle reacties te lezen, blijf maar sturen.:)