Weer op Nederlandse bodem!

Het is alweer 2 weken dat ik rond deze tijd in het vliegtuig naar huis zat. Aan de ene kant keek ik ernaar uit om familie en vrienden weer te zien, maar aan de andere kant vond ik het toch ook wel moeilijk om afscheid te nemen van de mensen in Nepal, die als familie voor mij geworden waren!

De laatste dagen in Hetauda heb ik wat voor school gewerkt, nog even genoten van het motor rijden, nog een keer naar een Nepalese kerkdienst met Laxmi geweest en afscheid genomen van het meidenteam in Hetauda en het mannenteam bij Bans Gopal school. Uiteindelijk ben ik niet woensdag, maar vrijdag 8 juni richting Kathmandu vertrokken samen met Laxmi en haar schoonzus, de moeder van Pratit en Pratik. Zij moest voor onderzoek naar het ziekenhuis en Laxmi had dus een training zoals ik al in het vorige verslag schreef. Prajwal ging niet mee, hij had andere verplichtingen als directeur. We hebben geslapen bij de zus van Laxmi die in Kathmandu woont. Pratik woont daar momenteel ook, hij had z'n been een paar weken geleden gebroken tijdens het mountainbiken. In totaal waren we daar met z'n achten, erg gezellig!

Zaterdag ben ik met Michiel, Laxmi en een vriend van Laxmi naar Kirtipur geweest. Om 6 uur 's ochtends afgesproken, om zo voor de warmte die kant op te kunnen. Dat werd dus uiteindelijk 8 uur. Nu was ik na 4,5 maand aardig gewend aan de Nepali time, maar 2 uur later vond zelfs Laxmi wel wat laat, zeker omdat ze om 10 uur eigenlijk op die training moest zijn. Maar dat werd natuurlijk ook wat later, geen probleem! 's Avonds hebben we voetbal gekeken in hetzelfde hotel waar we ook Koninginnedag gevierd hadden. Een zaaltje vol mensen waarvan het grootste gedeelte Nederlands was, een paar Nepalezen erbij en 1 Deens meisje. Die laatste had natuurlijk de grootste lol..

Zondag ben ik nog naar een internationale kerkdienst geweest. Fijn om ook eens een dienst in het Engels te horen en na de dienst nog met wat Nederlanders aan de praat geweest die in Nepal woonden en in de buurt van Kathmandu werkten in het onderwijs. Verder was Michiel die dag ook jarig, dus dat ook nog gevierd het laatste avondje.

Maandag kon ik het mooi rustig aan doen, we vlogen pas rond half 8 's avonds. Nog even bij Madan in het Souvenir Guesthouse m'n bagage gewogen en aan het eind van de middag zijn we in het busje van Madan naar het vliegveld gereden. Nog een laatste knuffel van Laxmi en toen was het toch echt tijd om te gaan!

Naar Doha toe hebben we businessclass gevlogen, dit was een foutje maar dat vonden we niet erg! Eerst alle knopjes uitgeprobeerd en daarna lekker een poosje geslapen. In Doha hadden we 1,5 uur overstaptijd, heel wat beter dan de 14 uur in Delhi op de heenweg en dat was dan ook zo voorbij. De KLM van Doha naar Amsterdam was lang niet vol geboekt, dus 2 stoelen ter beschikking zodat ik nog weer even lekker heb kunnen slapen. Op Schiphol was het blij weerzien van familie en thuis aan de Matenweg hingen ballonnen en vlaggetjes, erg leuk!

Ik kijk terug op een geweldige tijd in Nepal al hebben we qua project wel de nodige pech gehad. Als persoon heb ik er in ieder geval veel van geleerd en terug in Nederland besef ik extra hoe goed we het hier hebben, maar ook hoe verwend we hier zijn. Het was die 4,5^e maand wel wat minder luxe allemaal, maar ik ben blij dat ik tussen de lokale bevolking heb geleefd. Hierdoor heb ik meer een band met de mensen op kunnen bouwen en meer van de cultuur mee gekregen, dit heeft mijn tijd in Nepal wel bijzonder en onvergetelijk gemaakt!

De foto's zijn inmiddels uitgezocht, dus wanneer er belangstelling is om deze te komen kijken roept u maar!

Ten slotte wil ik nog graag alle mensen bedanken die met me meegeleefd hebben op welke manier dan ook, erg leuk!

Liefs en groetjes,

Tijd om afscheid te nemen..

Het zijn rare laatste weken geweest hier. Zoals verwacht veel stakingen gehad, waardoor we op de scholen qua lesgeven niets meer hebben kunnen doen. Wel is het gelukkig gelukt om de sportmap af te krijgen. Hierin staan meer dan 80 activiteiten plus advies over het geven van sportlessen. Verder hebben we een formulier bijgevoegd waarop de scholen kunnen schrijven wat ze gedaan hebben betreft sportactiviteiten zodat wanneer er weer studenten komen om het project voort te zetten, deze ook kunnen zien wat de scholen na ons vertrek gedaan hebben.

Afgelopen week hebben we al deze mappen overhandigd en afscheid genomen van de docenten en kinderen. Al hebben we niet zoveel lessen kunnen geven als we wilden, toch waren de docenten erg dankbaar voor het werk wat we voor hen en de kinderen gedaan hadden. Op een bepaalde scholen was er nog een speciaal farewell program voor ons geregeld met heel veel bloemen, bloemenkransen, een aandenken, speech en natuurlijk een tika op ons hoofd. Erg leuk en bijzonder!

Naast het werken aan de mappen en al de stakingen was er natuurlijk ook tijd voor leuke dingen. We zijn een dag wezen raften met Laxmi en een gedeelte van de familie. Erg veel lol gehad die dag. De rit er naartoe duurde wel lang, zo'n 4 uur maar het was zeker de moeite waard.

Verder heb ik afgelopen week leren motorrijden! Na al die ritjes achterop was het toch wel tijd om het zelf te leren voor ik weer naar Nederland zou vertrekken en ik moet zeggen dat het me redelijk afgaat.

Ook zijn we nog een keer wezen zwemmen met de dochter van Sanjay, het meisje dat door Sanjay soort van geadopteerd is. Haar ouders konden zelf niet voor haar zorgen, dus woont ze bij Sanjay in huis. Zo kan ze in ieder geval naar school, maar ondertussen moet ze ook veel in het huishouden doen. Verder was er nog een neefje mee. De rivier waar we gingen zwemmen lag op wel 1,5 uur klimafstand. Om dit te lopen met een temperatuur van rond de 35 graden was geen pretje, maargoed je moet er wat voor over hebben! Het laatste stukje afgelegd op een wagen achter de trekker, hobbelend over een iets wat je nauwelijks een weg kunt noemen, maar toen waren we toch eindelijk op plek van bestemming! De paraplu's die we mee hadden op de heenweg tegen de zon konden we op de terugweg tegen de regen gebruiken, ideaal!

Afgelopen zaterdag heb ik in Hetauda ook voor het eerst een Nepalese kerkdienst meegemaakt. We waren een half uur te laat, omdat we moesten wachten op de tempu. Toen we aankwamen was de dienst natuurlijk al begonnen en stond iedereen te zingen. Daarna moest ik me als nieuwkomer voorstellen aan de gemeente en vervolgens begon de preek. Behalve dat het over de liefde ging, heb ik weinig van de dienst meegekregen, omdat niet alles vertaald werd en mijn Nepalees zelfs na 4 maanden nog niet zo goed is dat ik alles kan volgen, helaas! Laxmi was ook van plan mee te gaan, maar ze moest eerst naar de dokter en kwam pas aan toen de dienst net was afgelopen. Misschien dat we morgen nog naar een andere kerk gaan en hopelijk kunnen we dan samen gaan!

Over de politieke situatie: Het nieuwe wetboek is er, zoals al wel verwacht, niet gekomen. De huidige leiders hebben wel afstand gedaan van hun macht door nieuwe verkiezingen af te kondigen in november. Niet alle partijen zijn hier blij mee, maar gelukkig is het wel rustig gebleven qua stakingen.

Vanmorgen is Naomi richting Kathmandu vertrokken, haar moeder komt daar zondag aan. Michiel is van plan zondag die kant op te gaan en zelf vertrek ik waarschijnlijk uiterlijk woensdag. Zo kan ik nog een paar dagen genieten van de mensen hier en heb ik de laatste dagen nog tijd om inkopen te doen en zaterdag wil ik nog naar Bhaktapur. Laxmi en Prajwal zullen vrijdag en zaterdag in Kathmandu zijn voor één of andere training, dus misschien kunnen we zaterdagavond met hen de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal zien. Die zondag is Michiel jarig en dan is het maandag toch echt tijd om weer naar Nederland te vertrekken! Het zal raar zijn om afscheid te nemen van de mensen met wie ik ruim 4 maand geleefd heb, maar ik vlieg straks terug met een mooie ervaring die ik zeker niet zal vergeten en natuurlijk kijk ik aan de andere kant ook uit om de familie en vrienden in Nederland weer te zien. :)

Tot snel!

Liefs Esther

Projectontwikkeling & ongepland opnieuw vakantie!

Ruim 2 weken geleden, toen ik mijn vorige verslag geplaatst heb, hadden we nog één dag te gaan voor de teachersclinic. Al vielen de eerste verwachtingen wat tegen, uiteindelijk heb ik het toch met een goed gevoel af kunnen sluiten. De docenten waren erg positief en gaven aan veel geleerd te hebben. De nieuwe datum voor het sporttoernooi is nog niet bekend, maandag hopen we een meeting te hebben met van alle scholen de directeuren en (sport)docenten die bij het toernooi aanwezig zullen zijn. We zouden eigenlijk al vanaf vorige week weer gaan lesgeven op de scholen, maar dat liep toch weer net even anders. Ik kijk inmiddels al nergens raar van op hier! Zaterdag de 21^e was het moederdag en ben ik samen met Laxmi en haar broer Ganesh naar een huis geweest waar ouderen wonen die geen familie meer hebben om voor ze te zorgen. Het is hier namelijk gebruikelijk dat ouders wonen bij en verzorgd worden door het gezin van één van hun kinderen. Grote verzorgingshuizen zoals de Meente in Genemuiden kom je hier dus niet tegen. We hebben hen wat fruit gebracht en in ruil daarvoor kregen we een tika op ons hoofd. Toen we daar weer weg gingen, vertelde Ganesh dat het nog 10 dagen langer ging duren voordat de scholen weer volop zouden draaien. Dit betekende dus voor ons dat we nog geen sportles konden geven. Nu hadden we nog wel wat dingen op de planning staan, maar niet genoeg om al deze dagen mee te kunnen vullen. Hierover hebben we overlegd met Nederland en daar vandaan kregen we toestemming om deze dagen vrij te nemen. Onverwachts dus opnieuw vakantie!

Dinsdag stond er eerst nog een meeting met de Shanti Bahira op het programma. We zijn van plan om daar een sportveld aan te leggen, omdat deze school goed inzet voor het project heeft laten zien maar geen goede sportvoorziening heeft. Hiervoor moesten ze wel eerst een goed toekomstplan op tafel leggen. Deze moest nog gemaakt worden toen we daar waren, maar is inmiddels opgestuurd naar ICFON. Zij hebben hier nog wat tips aan toegevoegd, maar de goedkeuring is er dus we zijn er nu vrijwel zeker van dat er een sportveld gaat komen, de vraag is alleen nog binnen welk termijn. Het zou mooi zijn als nog wat van het resultaat kunnen zien voordat we weggaan, maar het motto hier is nu ‘wel hopen, niet verwachten', dus we zullen het zien!

's Middags zijn we naar Daman gegaan, een plaatsje op de weg van Hetauda naar Kathmandu. Dit ligt wat hogerop in de bergen en bij helder weer heb je een mooi uitzicht op de bergen. De volgende ochtend om 5 uur de wekker gezet om de zonsopgang te bekijken. We hadden geluk dat het toen redelijk helder was, vrij snel naar de zonsopgang werd het bewolkt.. Diezelfde ochtend naar Kathmandu gereden met de locale bus en daar kwamen we rond de middag aan. Daar hebben we canyoning geboekt voor donderdag en vrijdag bij het Borderlands Resort. Dit ligt 3 uur rijden bij Kathmandu vandaan dichtbij de Tibetaanse grens. Het was dus een mooie gelegenheid om daar gelijk een kijkje te nemen. De brug, wat de grens was, mocht niet betreden en gefotografeerd worden en aan beide kanten van de grens stond een enorme rij met vrachtauto's die allemaal aan het wachten waren om de grens over te steken, echt apart om te zien. Daarna hebben we bij hot springs gekeken, we zijn het water niet in gegaan. Niet echt ideaal om met warm weer ook nog eens in een warm bad te liggen. De koude douche bij Laxmi kan ik met deze temperaturen nu meer waarderen! Vervolgens was het tijd voor canyoning. De eerste dag zijn we langs een paar kleine watervallen naar beneden wezen abseilen om een beetje in te komen en de tweede dag waren de grote watervallen aan de beurt plus wat springen en glijden. De hoogste waterval was 45m. Bijzondere ervaring om te abseilen en op sommige punten de volle laag te krijgen van zo'n waterval!

Zaterdag ben ik naar Nagarkot geweest, soortgelijk aan Daman maar iets groter en naar mijn mening ook mooier dan Daman. Toen ik aankwam begon het niet veel later te regenen en de volgende ochtend was het ook wat bewolkt, dus jammer genoeg geen mooi uitzicht op de bergen! 's Middags via Bhaktapur weer terug gegaan, waar ik nog even aan het water heb gezeten. Daar werd ik opeens aangesproken door twee jongens die wilden weten hoe ik heette. Dus kennis gemaakt met hen en toen ik vertelde dat ik Esther heette vroeg één van hen of ik christen was. Die vraag is me hier nog niet vaak gesteld, maar het scheen dus dat hij zelf ook christen was en de naam Esther herkende hij als Bijbelse naam. De meeste mensen zijn hier hindoe of boeddhist dus dat was wel een verrassing! Hij vertelde dat hij sinds 2 jaar christen was en dat hij ook naar de kerk ging, waar ze op woensdag en zaterdag diensten houden (zaterdag is hier de enige vrije dag i.p.v. zaterdag en zondag bij ons). Het lijkt me mooi om eens zo'n Nepese dienst mee te maken, dus dat staat sowieso nog op de planning voordat ik weer naar Nederland ga! We hebben nog ergens wat gedronken in een theehuisje (wat luxer klinkt dan dat het eruit ziet, maar de thee smaakte prima), nummers uitgewisseld en toen was het voor mij tijd om de bus terug naar Kathmandu te nemen.

Maandag was het Koninginnedag wat we gevierd hebben bij een hotel van Nederlandse eigenaren. 's Middags was er voor de kinderen vrijmarkt, hier zijn wij niet geweest. Tegen de avond zijn we wel naar de receptie geweest die bij datzelfde hotel gehouden werd. Op de receptie waren veel in oranje geklede Nederlanders, maar ook Nepalezen die op de één of andere manier ook wat met Nederland hebben. Bij ontvangst kregen we gelijk een rood-wit-blauw lintje opgespeld en een glaasje oranjebitter aangeboden. Verder was het feest compleet met kaas, haring en bitterballen, een toespraak van iemand van het consulaat, het Nepalese en Nederlandse volkslied en Nederlandse muziek! Erg gezellig en leuk om toch ook koninginnedag in Nepal te kunnen vieren.

Dinsdag hebben we nog wat projectwerk gedaan en woensdag ben ik met Michiel weer richting Hetauda gegaan. Naomi is nu nog in Kathmandu en komt morgen terug omdat ze vanmiddag pas haar visum voor India op kan halen.

Inmiddels is mijn enkel zover hersteld dat ik het voetballen ook weer opgepakt heb. Bij de Bans Gopal school in de buurt van Laxmi's huis is er elke morgen om half 6 een groep mannen die voor de leuk een potje voetbal spelen. Met hen heb ik nu 2 keer mee gespeeld en misschien ga ik vanmiddag richting Hetauda waar een dameselftal traint. Met hen heb ik gisteren kennis gemaakt en het lijkt me leuk om ook eens met hen mee te trainen, ben benieuwd hoe dat hier gaat!

De sportlessen zijn trouwens nog weer een week opgeschoven. We hopen nu volgende week maandag te beginnen. De overheidsscholen doen deze dagen mee aan een toernooi, waardoor we nu geen les kunnen geven. Dat betekent dat er nog 4 stageweken overblijven waarin we les kunnen geven, maar waarschijnlijk komen er tussendoor ook nog wel weer stakingen aangezien de datum ook steeds dichterbij komt waarop het nieuwe wetboek klaar moet zijn. Hopelijk vallen er niet al te veel dagen uit..

Voor nu genoeg belevenissen uit Nepal, tijd om voor school aan het werk te gaan. Helaas nog genoeg werk om me voorlopig niet te vervelen!

Liefs en groetjes, Esther

Vakantie en weer aan de bak!

Inmiddels is het alweer een aardig poosje geleden dat ik wat van me laten horen heb. De laatste keer knapte ik net wat op na een weekje ziek zijn en gelukkig kon ik de maandag erop Michiel en Naomi weer vergezellen met het werk wat te doen stond! Onder andere de teachers clinic voorbereiden en het sporttoernooi. Jammer genoeg verliep de communicatie met de organisatie hier in Nepal niet echt lekker, er werd niet op mails gereageerd en dingen die we hen vroegen om te doen werden ook niet uitgevoerd met de reden dat ze allemaal erg druk waren. Daarover ook contact met Nederland gehad, maar inmiddels heeft Prawjal (neefje van Laxmi en ook lid van Nest) de rol van coördinator van het project op zich genomen en sindsdien verloopt de communicatie gelukkig erg goed. Zaterdag zijn Michiel en Naomi weg gegaan voor vakantie, Michiels vader kwam langs en Naomi zou alleen op pad. Zelf had ik deze week nog om voor het project aan de slag te gaan, aangezien Annemiek en Klaas pas een week later zouden komen.

Maandag en dinsdag ben ik naar Lumbini geweest. Laptop ging mee om naast geboorteplaats van Budha en de vele tempels die daar te bezichtigen, toch ook voor het project aan de slag te kunnen. Sanjay, waar Michiel slaapt, moest namelijk voor zijn werk richting Lumbini en vroeg of Pratit en ik misschien mee wilden. Pratit was nog nooit in Lumbini geweest en ik ook niet, dus dat was een mooie kans om daarheen te gaan.

De rest van de week wat langere dagen gemaakt voor het project om de schade wat in te halen. De planning was om maandag 2 april naar Kathmandu te gaan omdat Annemiek en Klaas de volgende dag aan zouden komen, maar maandag was er een plaatselijke staking in Hetauda waardoor er geen jeeps reden. Dus dinsdagochtend op tijd die kant op gegaan en ze opgewacht in het Kathmandu guesthouse. Dikke knuffel bij aankomst, kamer opgezocht, lekkernijen uit NL uitgepakt, kaartje van thuis gelezen en toen op weg naar de monkey tempel! Halverwege de trappen die we moesten beklimmen begon het te regenen, dus hebben we besloten om eerst weer terug te gaan naar het guesthouse en later met wat mooier weer terug te komen. Later kwam Laxmi nog langs om ook vast kennis te maken met Klaas en Annemiek. 's Avonds ergens wezen eten en vroeg ons bed in gedoken!

Woensdag hebben we een toeristische looproute naar Durbar Square gemaakt, veel gezien onderweg en bij Durbar Square ons laten rondleiden door een gids. 's Middags naar het immigration office geweest om mijn visum te verlengen en daarna zijn Miek en Klaas nog weer naar Durbar Square gegaan om nog wat foto's te maken en ben ik in het guesthouse op bed gaan liggen omdat ik me niet echt fit voelde. Daar knapte het helaas niet van op, 's avonds en 's nachts over gegeven. Donderdag zouden we naar Bhaktapur waar ik zelf ook nog niet geweest was. Gelukkig wel wat ontbijt naar binnen kunnen krijgen en besloten toch maar mee te gaan. Daar heb ik geen spijt van gehad, Bhaktapur is veel mooier, rustiger en schoner dan Kathmandu! We hebben ook daar de Durbar Square bekeken eerst onder leiding van een gids en vervolgens met Pratik, die daar in de buurt woont voor zijn studie, plekken bekeken waar we nog niet geweest waren en de beste yoghurt van Nepal geproefd. 's Avonds weer terug naar Kathmandu, daar nog één nacht geslapen en de volgende ochtend was het tijd om naar Pokhara te gaan waar vandaan we de trekking zouden doen.

Toen we in Pokhara de bus uit stapten stonden er gelijk een stuk of 10 mannen om ons heen die ons taxi of onderdak aanboden, echt onvoorstelbaar! Uiteindelijk in dezelfde taxi gestapt als de Amerikaan die we tijdens de busreis hebben leren kennen en eerst de permits geregeld voor de trekking. Daarna genoten van de prachtige omgeving rond het meer en zaterdag zijn we op tijd naar Nayapul gereden samen met Vishnu en Dhan, onze gids en drager De trekking was pittig maar wel super om de hoogste toppen van de Annapurna van wat dichterbij te zien! Elke dag waren we precies op tijd in een guesthouse voor de regen of hagel begon. Klaas is de tweede dag ziek geworden, maar was er gelukkig dankzij een zoute rijstsoep en wat cola (tip van medereizigers) snel weer bovenop. 's Avonds op de één na laatste dag was Miek niet fit, maar gelukkig de volgende dag fit genoeg om de laatste 3 uur terug te lopen.
Woensdag zijn we met z'n drieën wezen paragliden, dat stond ook nog op het lijstje to do's voor hier en het was een geweldige ervaring! We hadden pecht dat het bewolkt was, maar het uitzicht vanuit de lucht op het meer was wel erg mooi.

Donderdag met de bus naar Chitwan gegaan. Daar aangekomen stonden er weer allemaal mensen van verschillende parken die allemaal wel wilden dat we met hen mee gingen. Gelukkig hadden we een telefoonnummer gekregen van de man bij wie we geboekt hadden, zodat we er snel uit waren met wie we mee moesten. Heel vriendelijk verwelkomt op het park en de huisjes zagen er ook allemaal goed uit met heerlijke zachte matrassen (die zijn vrij zeldzaam hier)! 's Middags rond gelopen in een nog traditioneel dorpje met allemaal huisjes van leem. De volgende dag (Nepalese nieuwjaarsdag, we leven hier nu in 2069) alleen met Annemiek de olifantensafari gedaan. Klaas was de vorige avond opnieuw ziek geworden, is ‘s ochtends bij de dokter geweest en had medicijnen gekregen. Die medicijnen werkten snel, dus 's middags wel met z'n drieën kano gevaren. Voor die tijd hebben Annemiek nog gebadderd samen met een olifant, dat was toch wel het hoogtepunt van de vakantie. Heerlijk om met dat warme weer door een olifantenslurf nat gemaakt te worden en vervolgens lekker in het water te worden gekieperd! Het jammere was wel dat mijn telefoon nog in m'n broekzak zat, die het 's avonds na drogen 1 minuut heeft gedaan maar daarna niet meer. Dat kan er ook maar eentje overkomen.. :p Ik gebruik nu Laxmi's oude telefoon, dus ik ben nog wel bereikbaar maar mijn nummers ben ik kwijt.

Zaterdagmorgen heeft Klaas zijn olifantensafari ingehaald en we zijn rond de middag richting Hetauda gegaan. Superleuk om hen kennis te laten maken met de mensen daar en hen te laten zien waar ik deze 4,5 maand bivakkeer! We zijn even wezen kijken bij de dovenschool en hebben het ziekenhuis nog bezocht. Annemiek was de hele week al niet helemaal fit geweest en moest ook overgeven. Het leek ons dus goed om even naar een dokter te gaan, maar toen kwamen we dus in het ziekenhuis terecht. Een hele ervaring, maar het was leuker geweest om zo'n lokaal ziekenhuis te bezoeken zonder zieke! Medicijnen gekregen, waaronder ook ORS. Dit werd opgelost in een fles water en Annemiek werd verteld dat ze deze leeg moest drinken voor ze weg mocht. Dat viel lang niet mee, maar uiteindelijk zijn we toch eerder weggegaan omdat ze toch wat opknapte.

Maandag was Miek gelukkig een stuk beter, wat betekende dat ze verder konden reizen naar Daman en dat ik afscheid van ze moest nemen! Voor mij was de vakantie voorbij, de teachers clinic en het sporttoernooi stonden voor deze week op het programma. Raar om afscheid te nemen, maar ik heb 2 mooie weken gehad en veel leuke herinneringen om op terug te kijken!

Inmiddels zitten er alweer 2 dagen teachers clinic op. We hadden de scholen van tevoren opdrachten gegeven om ze te testen of ze echt geïnteresseerd waren in het project, maar geen van de scholen heeft aan de opdrachten voldaan. Dit viel wel tegen, maar aan de andere kant weten we dat we hier in een ontwikkelingsland zijn en dat wel meer dingen anders lopen dan gehoopt. Vandaag kwamen we nog weer voor een verassing te staan toen we hoorden dat het sporttoernooi vrijdag niet door kan gaan omdat veel scholen dan dicht zijn. We zitten nu in een periode waarin de scholen bezig zijn om studenten te verzamelen voor het nieuwe schooljaar, soort van opstartperiode. Officieel zou dit de eerste schoolweek zijn en er zijn ook al wel lessen, maar nog niet zoveel en met nog niet alle leerlingen. Anders dan in Nederland waar de eerste schoolweek gewoon weer volop les wordt gegeven! We zijn dus nu aan het kijken naar een datum waarop het vrijwel zeker is dat we in ieder geval genoeg studenten hebben die aan het toernooi mee kunnen doen. Een toernooi zonder studenten is natuurlijk geen optie!

Nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van wat ik de afgelopen maand gedaan heb en hoe het hier nu gaat. Foto's zal ik later nog op de site zetten, die zal ik binnenkort uit gaan zoeken.

Liefs vanuit een warm Hetauda!

Happy Holi en een paar dagen er tussenuit!

Woensdag 7 maartzijn wede straat opgegaan om iedereen een vrolijk kleurtje te geven! Het was namelijk Happy Holi!!Dat begon redelijk onschuldig met alleen poeder, maar uiteindelijk had ik meerdere eieren en ook andere mengsels met allerlei kleuren in mijn haar zitten. Resultaat: zie foto's! Thuis gekomen was alles keihard geworden en hebben we bij de wasplaats verderop onze haren en gezicht gewassen. Daarna onder de douche de rest schoon geboend.
's Middags werden we bij Sanjay thuis verwacht, waar Michiel slaapt, om daar te eten. Speciaal voor deze gelegenheid moest er ook bier en whisky ingeslagen worden. De Nepalezen zijn hier iets minder gewend alcohol te drinken dan de meeste Nederlanders, dus dat zorgde wel voor de nodige gezelligheid! Vervolgens ben ik 's avonds nog met Pratit mee geweest naar een bruiloft in de buurt. Het was de eerste bruiloft voor mij in Nepal tussen man en vrouw, wel leuk om een keer mee te maken!
De volgende dag was het officieel ook nog Holi, maar gelukkig wordt het door de meeste mensen hier alleen op de eerste dag gevierd dus konden we deze dag lekker schoon blijven. 's Avonds hadden we wel weer een bruiloft, de tweede bruiloft van de nichtjes van Laxmi waarbij ze met de zon trouwen. Naomi en ik mochten voor deze gelegenheid een sari aan waarop we veel leuke reacties kregen. Blanke mensen in sari zien ze natuurlijk niet elke dag! Eerst hebben we de meiden cadeautjes gegeven, deze werden direct in plastic tassen gestopt, want het is hier blijkbaar niet de gewoonte zoals bij ons om direct uit te pakken. Daarna werden er snacks en wijn geserveerd, maar het schijnt dat ze hier met wijn whisky bedoelen, dus zo zat ik voor dag 2 aan de whisky. Niet dat ik daar heel blij mee was, drink toch liever wijn dan whisky! Toen we gegeten hadden ging de muziek aan en ja hoor, ook wij moesten er aan geloven.. voetjes van de vloer! Daarna nog weer wat gegeten en was het tijd om onze normale kleren weer aan te trekken, anders pasten we niet met z'n drieën terug op de motor.:p

Die dagen daarna waren we vrij en ik was eerst van plan om alleen ergens heen te gaan voor een paar dagen, maar uiteindelijk heb ik samen met Laxmi de bus richting Lamjung genomen waar vrienden van haar woonden. (Eerst nog bij Bhim langs gereden waar een kaartje van Joanne voor mij was binnen gekomen na 4 weken onderweg te zijn geweest, goed begin van een paar dagen weg!) Toen we in Lamjung aankwamen was het al donker en ik was aardig moe van de lange reis, dus ben na het eten lekker het zachte logeerbed in gedoken!
De volgende dag hebben we een tempel bezocht en kwamen we langs een soort van pottenbakkerij waar we een poosje hebben gekeken. Daarna zijn naar een smalle lange loopbrug gelopen, daar overheen naar de overkant en door een smalle rivier weer terug. 's Middags konden we met die vrienden meerijden naar Pokhara, waar ze een anniversary hadden van familie. Daar heb ik genoten van het heldere uitzicht op de bergen van de Annipurna, het Phewa meer en verder hebben we het Mountain Museum bezocht en wat tempels.
Vervolgens heb ik 's middags rond 3 uur alleen de bus weer terug naar Hetauda genomen. Laxmi had te horen gekregen dat de private schools weer een staking hadden, wat betekende dat ze een paar dagen extra vrij was dus nog langer kon blijven. De verwachting was dat ik rond 9 uur 's avonds weer terug zou zijn in Hetauda, maar dit liep iets anders. Onze buschauffeur was namelijk zijn helpers vergeten mee te nemen na een tussenstop. Hier kwam hij achter toen hij al een aardig eindje verder was. Waarschijnlijk kostte het teveel benzine om weer terug te rijden om ze op te halen, dus zat er niks anders op dan te wachten tot ze lopend weer terug waren. Uiteindelijk hebben we een uur stil gestaan en was ik half 11 's avonds pas in Hetauda. Daar werd ik opgehaald door Bhim en Pratit en bij Bhim thuis kon ik gelukkig ook nog wat eten, want avondeten had ik nog niet gehad. Toen ik half 12 thuis afgezet werd, zat alles al op slot. Naomi's batterij van haar mobiel was leeg en ze had geen stroom waardoor ik haar niet had kunnen laten weten dat ik later was! Gelukkig is onze kamer aan de voorkant van het huis en was Naomi makkelijk wakker te maken zodat ik ook mijn bedje in kon duiken!

Deze week zijn de examens op de overheidsscholen begonnen, wat voor ons inhoudt dat we volle bak theoretische dingen voor het project kunnen uitwerken, zoals sporttoernooi en teacherclinics. Nu heb ik zelf de laatste dagen nog niet veel kunnen doen, want sinds deze week weet ik ook hoe het is om ziek te zijn in Nepal.. Maandagavond heb ik overgegeven tot mijn maag compleet leeg was en in de dagen die volgden heb ik weinig eten binnen kunnen krijgen. Ontbijt ging vaak nog aardig, maar 's avonds voelde ik me dan weer dusdanig beroerd dat ik echt niet aan eten moest denken. De ORS is in ieder geval niet voor niks meegereisd naar Nepal want dat kon ik deze dagen wel gebruiken. Nog steeds voel ik me erg slap, maar sinds vandaag heb ik weer meer eetlust dus dat is een goed teken!

Verder gaat het ondertussen gelukkig steeds beter met mijn enkel! Ik heb de laatste dagen geen pijn gehad en wil komende week wanneer ik weer genoeg energie heb, het fietsen weer oppakken. Hopelijk blijft de pijn weg, zodat ik straks over 3 weken ook mee kan met Annemiek en Klaas om een trekking te maken! Toch een leuk vooruitzicht om de komende tijd mee aan het werk te gaan! :)

Politieke onrust, Hollands & Nepalees koken en de laatste lessen voor de examens

Toch maar even weer een verslag voor Holi.. eigenlijk heb ik het idee dat we nadat we uit Chitwan zijn weer gekomen niet zo gek veel hebben meegemaakt, maar nu ik er zo over nadenk misschien ook weer wel! Het is de laatste anderhalve niet helemaal gelopen zoals gepland, maar dat begint hier gewoon te worden. Planning is hier heel handig zolang je het alleen als richtlijn gebruikt, want helemaal aan een planning houden lukt hier niet.

Ten eerste hebben we te maken met politieke onrust. Er is hier momenteel een regering aan de gang die eigenlijk maar 2 jaar aan de macht mocht zijn, maar na 5 jaar nog steeds aan de macht is. Zij moeten binnen 2,5 maand voor een nieuw wetboek moet zorgen, vandaar dat er nu veel stakingen zijn om daar invloed op uit te oefenen. En staken wordt hier in Nepal redelijk massaal gedaan, veel winkels zijn dicht en ook de scholen zijn gesloten wat voor ons betekent dat we geen les kunnen geven. Vorig weekend hebben ze de zaterdag en zondag als vrije dag omgegooid, waardoor wij niet naar het kindertehuis met de gehandicapten konden, omdat zij in plaats van zaterdag nu zondag vrij hadden en thuis waren. Dat blijft trouwens gek, dat zondag hier normaal gesproken een normale werkdag is en ze alleen op zaterdag vrij zijn met z'n allen! Gelukkig was die staking maar één weekend en konden we zaterdag wel weer naar het kindertehuis.

Die zondag zijn er ook gevechten geweest met de politie, wat reden gaf om maandag te staken. Eerst zou er vandaag ook weer een staking zijn, maar gelukkig ging deze niet door. Zo konden we toch nog lesgeven op de scholen die voor deze dag op het programma staan voor de examenperiode!

Tijdens de staking vorige week maandag is er ook een bom ontploft voor een oliebedrijf in Kathmandu uit protest tegen de hoge olieprijzen. Gevolg: 3 doden en 6 gewonden.. best schrikken en ik was ook blij dat we op dat moment gewoon in Hetauda zaten en niet in Kathmandu!

Dinsdagochtend hebben we gewoon les kunnen geven. Dat was dinsdagmiddag ook de bedoeling en dat zou ook zijn gebeurd als het sportveld niet bezaaid lag met stenen. De afspraak was dat die stenen weggehaald zouden zijn wanneer we les zouden komen geven, maar niemand wist van deze afspraak af en ook de principal was niet aanwezig. We vonden het erg sneu voor de kinderen, maar hebben uiteindelijk toch besloten om geen les te gaan geven. Het moet tenslotte wel van 2 kanten komen.. Inmiddels hebben we een gesprek gehad met de principal van de school en als het goed is wordt tijdens de examenperiode aan het sportveld gewerkt dus hopelijk kunnen we na de examens hier wel aan de slag! Morgenmiddag zijn we nog wel van plan om naar deze school te gaan om met de blinde studenten activteiten te doen (op een steen-vrij gedeelte van het veld). De andere klassen zijn dan vrij in verband met voorbereiding voor de examens, maar de blinde studenten hebben een soort woonvoorziening bij deze school dus met hen kunnen we wel wat doen. We hebben 2 ballen kunnen maken met daarin kleine balletjes voor het geluid en we hopen daarmee goalball te kunnen spelen, een sport die (in Nederland) erg populair is voor blinden. Het hangt er nog vanaf of we kunnen gaan of onze tolk Pratit erbij kan zijn. Hij is vanmiddag namelijk naar Chitwan gegaan omdat zijn beste vriend een ernstig motorongeluk heeft gehad en daar naar het ziekenhuis is gebracht. Hij ligt nu op de IC en was mogelijk buiten levensgevaar, maar de toestand was nog steeds kritiek dus laten we hopen dat het goed mag komen!

Donderdagmiddag kwamen we op een school die eigenlijk holiday hadden maar speciaal voor ons nog studenten op school hadden laten blijven om ons typisch Nepalese activiteiten te laten zien. Dat was dan welweer een leuke meevaller!

Vrijdag kwamen we dan weer bij een school waar niemand te zien was. Wij hadden niet begrepen dat er geen les zou zijn.. kleine miscommunicatie, komt wel vaker voor dit soort dingen.:p

Ten slotte kan ik jullie mededelen dat ze hier ook kennis hebben gemaakt met de Nederlandse hutspot en deze viel goed in de smaak, ondanks dat het toch iets anders smaakte dan wij zelf gewend waren. Maargoed, zij tevreden dus wij ook tevreden! Ook hebben we Nepalese momo's gemaakt: deeg met groenten en kruiden erin, te vergelijken met tortellini's. Best lekker ter afwisseling op de rijst wat we trouwens nu niet eens meer standaard elke dag eten aangezien Laxmi nu gescheiden kookt van haar broer en schoonzus door familiegedoe en zij het ook leuk vindt om andere dingen te koken. De rijst was zeker niet verkeerd, maar wat anders is toch ook wel lekker!

Morgen is onze laatste lesdag voor het kleurrijke festival Holi, wat op woensdag en donderdag gevierd wordt, en voor de examens van de overheidsscholen. Vrijdag plus zaterdag zijn we dan ook vrij. Waarschijnlijk dat ik deze vrije dagen nog ga benutten om ergens heen te gaan. Waarheen weet ik nog niet, maar dat gaan jullie vast in het volgende verslag lezen!

Kathmandu, de eerst gegeven sportles en safari in Chitwan!

Inmiddels zijn we alweer een week terug uit Kathmandu. Daar hebben we als eerst het ziekenhuis bezocht, hier kreeg Michiel te horen dat hij inderdaad bijholteontsteking had, wat zijn dokter in Nederland ook al vermoed had en heeft hier antibiotica voor gekregen. Gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter en heeft hij nu alleen nog last van zijn oren die dicht zitten. De volgende dag hadden we het gesprek met Wilko. We hebben nu nieuwe handvatten waar we verder mee kunnen betreft het project en ook worden de problemen waar we tegenaan lopen met de organisatie in Nepal verder opgepakt dus dat is wel fijn. 's Avonds zijn we met Pratik (broer van Pratit die in Bhaktapur studeert, wat dichtbij Kathmandu ligt) naar Patan geweest waar we een rondleiding van hem hebben gehad. Woensdag zouden we terug naar Hetauda, maar nu had Naomi de pech dat ze ziek werd. Michiel en ik hebben die dag dat we langer in Kathmandu waren de mogelijkheid gehad om iemand te spreken die veel ervaring had met blinden. Hij wist te vertellen welke activiteiten we met de blinde studenten kunnen doen op het gebied van sport en hoe we aan de materialen kunnen komen. We hadden al gezocht naar een bal dat geluid maakt, maar zonder resultaat. Hij gaf de tip om een bal te kopen zonder geluid, deze open te snijden, bonen o.i.d. erin te doen en hem dan door een schoenmaker weer dicht te laten naaien. Dat moeten we dus nog even uit gaan proberen! Het zou mooi zijn wanneer we straks ook aan de slag zouden kunnen met de 10 blinde studenten die één van de scholen heeft! Verder hebben we die dag wat dingen op de computer uit gewerkt voor het project en zijn we naar Pashupatinath en de Bodnath tempel geweest. Pashupatinath is een crematieplaats aan een heilige rivier waar Hindoes de hele dag door op traditionele manier gecremeerd worden, best indrukwekkend om te zien. De Bodnath tempel is de grootste boeddhistische tempel van de wereld en we zagen daar veel mensen bidden of om de tempel heen lopen (iedereen met de klok mee) om gebedsmolens rond te draaien. Donderdag voelde Naomi zich gelukkig een stuk fitter en hebben we de jeep terug genomen naar Hetauda.

Vrijdag hebben we zelf onze eerste les gegeven op de dovenschool.. Het duurde wel allemaal wat langer voordat de activiteiten duidelijk waren (onze uitleg moesten we eerst in het Engels vertellen aan Pratit, deze vertaalde het naar Nepalees aan de tolk die het weer in gebarentaal vertaalde naar de dove sportdocent zodat hij het uiteindelijk uit kon leggen aan de kinderen), maar dat deed er niet toe. Het was echt leuk om te zien hoe de kinderen genoten van een simpele warming up en anders simpele spelletjes en ook hoeveel plezier de sportdocent er zelf in had!

Zaterdag zijn we eerst naar het kindertehuis met de gehandicapten geweest en daarna was het holidaytime! In verband met verschillende feestdagen hebben de scholen namelijk vrij t/m woensdag, dus wij ook.J Meestal zijn ze hier losse dagen vrij en geen hele weken zoals wij behalve in de examenperiode, daarom vonden we het een mooie kans om deze dagen richting Sauraha te gaan, een plaatsje dat grenst aan het Chitwan National Park. Onderweg hier naartoe hebben we het laatste stukje op het dak gezeten van een locale bus, ondenkbaar en onmogelijk in Nederland maar hier heel normaal en iets wat je echt een keer moet hebben meegemaakt! We hebben geslapen in het Jungle Resort en zijn het park in geweest met een kano, jeep en op de rug van een olifant, ook een hele ervaring! Verder zijn we naar het Elephant Breeding Centre geweest met jonge olifanten en naar een cultuurshow met verschillende dansen. We hebben jammer genoeg geen tijgers gezien en beren, maar wel één neushoorn (ergens in de verte:p) en verder heel veel krokodillen, herten en vogels.

Nu is het hier dinsdagmiddag en zijn we inmiddels weer thuis. Tot 5 maart kunnen we hopelijk volop aan het werk op de scholen. Daarna is het examenperiode en hebben we tijd voor andere dingen, zoals de teacherclinics. Na de examenperiode veranderen de schooltijden op de overheidsscholen en dat houdt in dat er in verband met de warmte 's morgens al om 6 uur begonnen wordt! Gelukkig heb ik nog even om me daar mentaal op voor te bereiden..

Dat was het voor nu, tijd om te ontbijten!

Partytime!

Deze week hadden we twee keer feest. Pratit, de jongen die met ons meegaat naar de scholen, was woensdag jarig. We waren 's avonds uitgenodigd om samen met familie dit te vieren en dat houdt hier in dat je niet alleen gebak eet, maar ook een hele maaltijd! Eten in overvloed en wanneer je bord leeg begint te raken wordt er gevraagd of je niet nog wat meer wil. Eigen schuld dan als je nog honger hebt na de tijd!

Zaterdag was Naomi jarig en dit hebben we volgens Nepalese gewoontes gevierd. 's Morgens uiteraard weer rituelen, waarbij we allemaal een tika kregen (zo'n stip op je hoofd :p). Historisch moment, want dat was de eerste keer, ben benieuwd hoeveel er nog volgen! 's Avonds hebben we eerst weer gegeten met z'n allen en vervolgens was het tijd voor de taart! De jarige geeft hier iedereen een stuk taart in zijn mond, maar dat liep nu iets anders. De taart ging niet alleen in de mond, maar ook lekker in het gezicht.. dikke lol!

Naast de feestjes zijn we natuurlijk ook hard aan het werk geweest. We hadden alle sportdocenten de opdracht gegeven om zelf een les voor te bereiden zodat we konden zien wat zowel het niveau van de docenten was als van de leraren. Op de meeste scholen kregen we een wedstrijd te zien (over het algemeen volleybal, erg populair hier omdat daar vaak toernooien in zijn tussen scholen) en daar deden dan de beste jongens aan mee of alleen studenten die geïnteresseerd waren. Aan ons dus de taak om te laten zien dat het voor iedereen goed is om te sporten en dat het niet alleen om prestatie gaat, maar ook gewoon om het plezier!

Ook heb ik deze week de eerste sportlessen vanuit een boek gehad. In de eerste klas kwamen acro aan bod waarbij de oefeningen stap voor stap uitgebreid werden beschreven. De kinderen hadden geluk dat er daarna ook nog tijd was om naar buiten te gaan om zelf aan de slag te kunnen. De klas die volgde had dat geluk niet. Nadat de docent algemene informatie over atletiek had gegeven en de onderdelen running en high jump uitgebreid had uitgelegd, was er alleen nog even tijd om te overhoren of de kinderen nog wat onthouden hadden. Voor ons was het best een keer komisch om dit een keer mee te maken, maar voor de kinderen was het natuurlijk alleen maar heel saai!

Op één school waren we wel blij met wat we zagen, dit was op de dovenschool. Naast dat de meeste kinderen doof zijn, zijn er ook verschillende kinderen die daarnaast nog een achterstand of handicap hebben. In tegenstelling tot de andere scholen waren hier slechts een paar kinderen die niet mee deden omdat de spellen op cognitief gebied te moeilijk voor hen waren, maar het schijnt dat er ook lessen zijn waarin ook zij gewoon mee kunnen doen. Het was voor de verandering wel leuk om in plaats van volleybal eens simpele spellen te zien waarin iedereen lol had!

Verder zijn we zaterdag ook met de kinderen van het kindertehuis naar het sportveld geweest. De meeste kinderen hebben of een geestelijke of een lichamelijke beperking en sommige zijn wees en daarom opgenomen in dit tehuis. Met hen hebben we ook wat spellen gedaan en een deel wist zichzelf prima te vermaken met al het sportmateriaal wat was meegekomen naar het sportveld vanuit het tehuis. Normaal gesproken is er niemand die activiteiten met hen kan doen, dus het was alleen al mooi om hen te zien genieten!

Maandag gaan wij nog weer richting Kathmandu. Hier hebben we dinsdag een afspraak met Wilko van de organisatie ICFON vanuit Nederland om het met hen over het project te hebben. Maandag willen we dan langs het ziekenhuis voor Michiel, hij is afgelopen week flink ziek geweest en heeft waarschijnlijk een bijholteontsteking. Om het wat sneller op te laten knappen zou het goed zijn om antibiotica te slikken en in Kathmandu zit een goed ziekenhuis, dus kunnen we dat mooi combineren met het gesprek met Wilko. We slapen dan 2 nachten bij Madan en komen woensdag weer richting Hetauda.

Afgelopen week hebben we ook de nieuwe simkaartjes gekocht en ik heb dus een nieuw nummer: +977 9845568483, hopelijk werkt dit beter!

Leuk om al die verhalen over het schaatsen te lezen, zou voor één dagje best wel willen ruilen! Zelf heb ik nu een tijdelijk verbod op het fietsen en lopen van lange stukken aangezien ik weer meer last van mijn enkel kreeg door het fietsen op slechte en alles behalve vlakke wegen. Nu geniet ik van de ritjes overal naartoe achterop de motor.. niet verkeerd maar ik hoop toch dat ik binnenkort weer zelf kan fietsen, zodat ik niet steeds van anderen afhankelijk ben!

Er staan trouwens nog weer nieuwe foto's in de albums.. Het uploaden van foto's duurt wat langer door het internet, dus ik voeg in etappes de foto's toe.;)