Het zijn rare laatste weken geweest hier. Zoals verwacht veel stakingen gehad, waardoor we op de scholen qua lesgeven niets meer hebben kunnen doen. Wel is het gelukkig gelukt om de sportmap af te krijgen. Hierin staan meer dan 80 activiteiten plus advies over het geven van sportlessen. Verder hebben we een formulier bijgevoegd waarop de scholen kunnen schrijven wat ze gedaan hebben betreft sportactiviteiten zodat wanneer er weer studenten komen om het project voort te zetten, deze ook kunnen zien wat de scholen na ons vertrek gedaan hebben.

Afgelopen week hebben we al deze mappen overhandigd en afscheid genomen van de docenten en kinderen. Al hebben we niet zoveel lessen kunnen geven als we wilden, toch waren de docenten erg dankbaar voor het werk wat we voor hen en de kinderen gedaan hadden. Op een bepaalde scholen was er nog een speciaal farewell program voor ons geregeld met heel veel bloemen, bloemenkransen, een aandenken, speech en natuurlijk een tika op ons hoofd. Erg leuk en bijzonder!

Naast het werken aan de mappen en al de stakingen was er natuurlijk ook tijd voor leuke dingen. We zijn een dag wezen raften met Laxmi en een gedeelte van de familie. Erg veel lol gehad die dag. De rit er naartoe duurde wel lang, zo'n 4 uur maar het was zeker de moeite waard.

Verder heb ik afgelopen week leren motorrijden! Na al die ritjes achterop was het toch wel tijd om het zelf te leren voor ik weer naar Nederland zou vertrekken en ik moet zeggen dat het me redelijk afgaat.

Ook zijn we nog een keer wezen zwemmen met de dochter van Sanjay, het meisje dat door Sanjay soort van geadopteerd is. Haar ouders konden zelf niet voor haar zorgen, dus woont ze bij Sanjay in huis. Zo kan ze in ieder geval naar school, maar ondertussen moet ze ook veel in het huishouden doen. Verder was er nog een neefje mee. De rivier waar we gingen zwemmen lag op wel 1,5 uur klimafstand. Om dit te lopen met een temperatuur van rond de 35 graden was geen pretje, maargoed je moet er wat voor over hebben! Het laatste stukje afgelegd op een wagen achter de trekker, hobbelend over een iets wat je nauwelijks een weg kunt noemen, maar toen waren we toch eindelijk op plek van bestemming! De paraplu's die we mee hadden op de heenweg tegen de zon konden we op de terugweg tegen de regen gebruiken, ideaal!

Afgelopen zaterdag heb ik in Hetauda ook voor het eerst een Nepalese kerkdienst meegemaakt. We waren een half uur te laat, omdat we moesten wachten op de tempu. Toen we aankwamen was de dienst natuurlijk al begonnen en stond iedereen te zingen. Daarna moest ik me als nieuwkomer voorstellen aan de gemeente en vervolgens begon de preek. Behalve dat het over de liefde ging, heb ik weinig van de dienst meegekregen, omdat niet alles vertaald werd en mijn Nepalees zelfs na 4 maanden nog niet zo goed is dat ik alles kan volgen, helaas! Laxmi was ook van plan mee te gaan, maar ze moest eerst naar de dokter en kwam pas aan toen de dienst net was afgelopen. Misschien dat we morgen nog naar een andere kerk gaan en hopelijk kunnen we dan samen gaan!

Over de politieke situatie: Het nieuwe wetboek is er, zoals al wel verwacht, niet gekomen. De huidige leiders hebben wel afstand gedaan van hun macht door nieuwe verkiezingen af te kondigen in november. Niet alle partijen zijn hier blij mee, maar gelukkig is het wel rustig gebleven qua stakingen.

Vanmorgen is Naomi richting Kathmandu vertrokken, haar moeder komt daar zondag aan. Michiel is van plan zondag die kant op te gaan en zelf vertrek ik waarschijnlijk uiterlijk woensdag. Zo kan ik nog een paar dagen genieten van de mensen hier en heb ik de laatste dagen nog tijd om inkopen te doen en zaterdag wil ik nog naar Bhaktapur. Laxmi en Prajwal zullen vrijdag en zaterdag in Kathmandu zijn voor één of andere training, dus misschien kunnen we zaterdagavond met hen de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal zien. Die zondag is Michiel jarig en dan is het maandag toch echt tijd om weer naar Nederland te vertrekken! Het zal raar zijn om afscheid te nemen van de mensen met wie ik ruim 4 maand geleefd heb, maar ik vlieg straks terug met een mooie ervaring die ik zeker niet zal vergeten en natuurlijk kijk ik aan de andere kant ook uit om de familie en vrienden in Nederland weer te zien. :)

Tot snel!

Liefs Esther