Het is alweer 2 weken dat ik rond deze tijd in het vliegtuig naar huis zat. Aan de ene kant keek ik ernaar uit om familie en vrienden weer te zien, maar aan de andere kant vond ik het toch ook wel moeilijk om afscheid te nemen van de mensen in Nepal, die als familie voor mij geworden waren!

De laatste dagen in Hetauda heb ik wat voor school gewerkt, nog even genoten van het motor rijden, nog een keer naar een Nepalese kerkdienst met Laxmi geweest en afscheid genomen van het meidenteam in Hetauda en het mannenteam bij Bans Gopal school. Uiteindelijk ben ik niet woensdag, maar vrijdag 8 juni richting Kathmandu vertrokken samen met Laxmi en haar schoonzus, de moeder van Pratit en Pratik. Zij moest voor onderzoek naar het ziekenhuis en Laxmi had dus een training zoals ik al in het vorige verslag schreef. Prajwal ging niet mee, hij had andere verplichtingen als directeur. We hebben geslapen bij de zus van Laxmi die in Kathmandu woont. Pratik woont daar momenteel ook, hij had z'n been een paar weken geleden gebroken tijdens het mountainbiken. In totaal waren we daar met z'n achten, erg gezellig!

Zaterdag ben ik met Michiel, Laxmi en een vriend van Laxmi naar Kirtipur geweest. Om 6 uur 's ochtends afgesproken, om zo voor de warmte die kant op te kunnen. Dat werd dus uiteindelijk 8 uur. Nu was ik na 4,5 maand aardig gewend aan de Nepali time, maar 2 uur later vond zelfs Laxmi wel wat laat, zeker omdat ze om 10 uur eigenlijk op die training moest zijn. Maar dat werd natuurlijk ook wat later, geen probleem! 's Avonds hebben we voetbal gekeken in hetzelfde hotel waar we ook Koninginnedag gevierd hadden. Een zaaltje vol mensen waarvan het grootste gedeelte Nederlands was, een paar Nepalezen erbij en 1 Deens meisje. Die laatste had natuurlijk de grootste lol..

Zondag ben ik nog naar een internationale kerkdienst geweest. Fijn om ook eens een dienst in het Engels te horen en na de dienst nog met wat Nederlanders aan de praat geweest die in Nepal woonden en in de buurt van Kathmandu werkten in het onderwijs. Verder was Michiel die dag ook jarig, dus dat ook nog gevierd het laatste avondje.

Maandag kon ik het mooi rustig aan doen, we vlogen pas rond half 8 's avonds. Nog even bij Madan in het Souvenir Guesthouse m'n bagage gewogen en aan het eind van de middag zijn we in het busje van Madan naar het vliegveld gereden. Nog een laatste knuffel van Laxmi en toen was het toch echt tijd om te gaan!

Naar Doha toe hebben we businessclass gevlogen, dit was een foutje maar dat vonden we niet erg! Eerst alle knopjes uitgeprobeerd en daarna lekker een poosje geslapen. In Doha hadden we 1,5 uur overstaptijd, heel wat beter dan de 14 uur in Delhi op de heenweg en dat was dan ook zo voorbij. De KLM van Doha naar Amsterdam was lang niet vol geboekt, dus 2 stoelen ter beschikking zodat ik nog weer even lekker heb kunnen slapen. Op Schiphol was het blij weerzien van familie en thuis aan de Matenweg hingen ballonnen en vlaggetjes, erg leuk!

Ik kijk terug op een geweldige tijd in Nepal al hebben we qua project wel de nodige pech gehad. Als persoon heb ik er in ieder geval veel van geleerd en terug in Nederland besef ik extra hoe goed we het hier hebben, maar ook hoe verwend we hier zijn. Het was die 4,5^e maand wel wat minder luxe allemaal, maar ik ben blij dat ik tussen de lokale bevolking heb geleefd. Hierdoor heb ik meer een band met de mensen op kunnen bouwen en meer van de cultuur mee gekregen, dit heeft mijn tijd in Nepal wel bijzonder en onvergetelijk gemaakt!

De foto's zijn inmiddels uitgezocht, dus wanneer er belangstelling is om deze te komen kijken roept u maar!

Ten slotte wil ik nog graag alle mensen bedanken die met me meegeleefd hebben op welke manier dan ook, erg leuk!

Liefs en groetjes,